32/50

naaawa ako sa kapatid ko. first year college student cia sa UST. ang course nia BIOChemistry. lagi niyang sinasabi saken na nahihirapan siya. sobra. gusto n niyang mag-shift or something, basta, ayaw na niya sa course na yun. hindi ko naman siya masisi. mahirap naman talaga ang course niya. actually, wala namang madaling course, db? kaya, sabi ko na lang sa kanya, "ok lang yan. umpisa pa lang naman. nagaajust ka pa cguro. kung babagsak ka, ayus lang yun! edi, ulitin mo! ehehehe!".

salbaheng ate.

anyways, syempre, walang problema saken kahit na bumagsak o mababa yung grades ng mga kapatid ko. kaso yung parents ko. hayy. kktapos lang kc ng prelims ng kapatid ko. tuwang tuwa cia kc hindi cia bagsak sa math. 32/50 yung nakuha niya. nagtext cia kaagad saken nung nakuha na niya yung test paper niya. congrats naman ako. tinanong ko kung mei bumagsak b o may nakakuha ng mas mababa sa kanya. sabi niya, mei bumagsak. relieved ako. sabi ko sa kanya, "ok lang ang passing na score. basta, ayaw ko lang na mahuhuli ka sa mga classmates mo..c:"

hindi ko alam, tinext rin niya yung daddy ko. akala ko ok lang. pagdating sa bahay at nkita ng daddy ko yung test paper niya, sumimangot. sabi: "mataas na ba 'to? sa ssunod taasan mo pa. hindi ka kc nagaaral mabuti." then, umalis. sumagot yung sister ko, sabi niya: "daddy sobra ka nmn. nagaaral ako."

at ako, biglang sumabat. "daddy! ok na yan! passing! 64% kaya yan...c:" malamig pa ko nung cnabi ko yan. kso, medyo, naiinis na. alam ko kasi kung gaano nagaalala yung kapatid ko. every night nlng niya akng kinakausap na nahihirapan siya talaga. naprepressure cia dahil sa attitude ng parents ko. kahit na hindi nmn cia lagi cnasabihan, sa nakikita niya lagi kung paano ako pagalitan ng parents namin, natatakot siya.

pinagtanggol ko yung kapatid ko, syempre. ano pa't naging ate ako. ok lang sa akin na ako na lang yung i-pressure nila. wag lang yung mga kapatid ko kc ayaw kong maranasan nila yung naranasan ko. malungkot. sabihin na nating ayos yun kc magiging ok yung buhay nila, kaso... ayaw ko lng talagang nakikita na nahihirapan yung mga kapatid ko.

sabi ng daddy ko, "way lang niya un para i-encourage yung kapatid ko.." sumagot ako, "daddy, sa cnabi mong yon, nadidiscourage cia." tuloy, kami nag-away ng daddy ko. pero, light lang at sandali.

gayan talaga yung parents ko. hindi sila marunong mag-appreciate ng mga maliliit na bagay. ni hindi nila marerecognize yung mga efforts mo. mataas pa ang standards and expectations nila.

hindi ko naman sila masisisi. syempre. pero sana maintindihan nila na hindi naman kami super talinong mga bata. hindi rin kami masipag. minsan lang.

hayy. love ko yung parents ko. syempre, yung mga kapatid ko rin. hehehe.. ganito lang talaga. hindi mo maiiwasang magalit sa isang taong mahal mo. ayaw mo silang mapasama at ayaw mo ring masira yung relationship ninyo kaya nagagalit ka. gutso mong maayos ang mga bagay bagay.

pero, dumadating din sa point na sawa ka nang makipag-ayos, db? sana sa
lahat ng relasyong kawak ko, huwag dumating sa puntong yon...