Natulala ako. As in. Halos maluha ang mata ko habang binabasa ang mga unang pahina ng chapter na iyon. Biruin mo, tatlong pahina lang, nawala ako sa sarili at halos mabaliw. Nanginginig ako habang hawak ko ang aking ballpen. Magkahalong emosyon ang aking nadarama. Galit. Pagkalito. Pagkataranta. Hopeless… Grabe!
Ang matindi, tatlong linya lamang mula sa mga pahina nito ang talagang tumama sa akin ng husto. Tipong parang gusto ko nang mag-evolve. Magtransform sa di ko alam ang gagawin. Eto ang saktong nakasulat sa libro:
Naknam. Anong gusto mong gawin ko dito?!!! Aanhin ko ang barko?!!! Ano bang pake ko kung gumegewang-gewang siya?!!! Bakit ko siya kailangang pakialamanan?!! Bakit ko rin poproblemahin kung gaano siya katagal dudulas?!!! Nananahimik ako rito!!! Wag niyong guluhin ang buhay ko!!! Waaaa…
Tigilan na. Exag.
Masyadong kang eksaherado.
“Ungas. Gaga ka pala,e. Engineering yung kinuha mo tapos aangal-angal ka.” May sumagot from behind. (“hulaan-mo-kung-sino-pag-hindi-tanga-ka thingy” – clue: commercial ng safeguard. Pag eto hindi mo pa nahulaan, hindi ko na alam kung anong utak meron ka. At siguro ako kahit nanay mo at pagsama-samahin mo pa ang mga sayantipiko at doktor sa whole universe hindi ka na matutulungan sa tindi ng katangahan mo).
Tigilan na. Bad.
Masyado kang mapanglait.
Sa totoo lang, madali lang naman sana siya, kung alam ko lang talaga yung concept. (Excuses. Excuses. Excuses.) Di nga. Wala akong masagutan ni isa dun sa mga given problems. Ang hirap mag-analyze. Tanga ba ko? (**Oo. Mag-aral ka kasi. Magpaturo ka.** - mei sumagot na naman from behind. Epal.)
Nagyon ko lang naisip. Ayoko pala ng ECE. Ayokong makakita ng circuit. Ayoko ng Physics. Ayoko ko ng makarinig at makabasa ng “object at rest” o kaya “constant acceleration”. Kaya lang naman yun yung naging course ko kasi yun yung sinulat ng daddy ko. At sabi: “malaki daw yung sweldo”, meaning: “maraming pera”. (maoney-grubber… bwahaha)
Pero.
Pero gusto ko ng math. Gusto ko yung feeling ng sumasagot ng mga problems. At mas lalong gusto ko yung feeling na nasasagutan mo yung mga problems na hindi mo ine-expect na Kaya mo palang sagutan.
“E, ano pang problema mo?!!” ayan na naman yung mahiwagang epal na boses from behind.
Oo, nga naman. Ano bang problema ko? Wala. Nag-shshare lang ako kasi wala akong maisulat dito sa blog. Nahihirapan lang kasi ako. Wala akong maintindihan at sinumpong na naman ako ng katamaran.
Sa totoo lang, super kinakabahan ako ngayon sa mga subjects ko. Napaka-unstable ko sa lahat. Pangit talaga yung performance ko this term. Maraming nangyaring hindi kanais-nais. Sana, hindi tumuloy yung mga pangit na events.
Ngayon, naghahabol ako ng grades.
Kailangan muna maging medyo seryoso.
Tigilan muna ang kahibangan.
Tsaka na yan.
Marami pang oras.
Eto muna.
Ang matindi, tatlong linya lamang mula sa mga pahina nito ang talagang tumama sa akin ng husto. Tipong parang gusto ko nang mag-evolve. Magtransform sa di ko alam ang gagawin. Eto ang saktong nakasulat sa libro:
“A ship being launched slides down the ways with a constant
acceleration. She takes 8 seconds to slide the first foot. How long will she
take to slide down the ways if the length is 625 feet?”
Naknam. Anong gusto mong gawin ko dito?!!! Aanhin ko ang barko?!!! Ano bang pake ko kung gumegewang-gewang siya?!!! Bakit ko siya kailangang pakialamanan?!! Bakit ko rin poproblemahin kung gaano siya katagal dudulas?!!! Nananahimik ako rito!!! Wag niyong guluhin ang buhay ko!!! Waaaa…
Tigilan na. Exag.
Masyadong kang eksaherado.
“Ungas. Gaga ka pala,e. Engineering yung kinuha mo tapos aangal-angal ka.” May sumagot from behind. (“hulaan-mo-kung-sino-pag-hindi-tanga-ka thingy” – clue: commercial ng safeguard. Pag eto hindi mo pa nahulaan, hindi ko na alam kung anong utak meron ka. At siguro ako kahit nanay mo at pagsama-samahin mo pa ang mga sayantipiko at doktor sa whole universe hindi ka na matutulungan sa tindi ng katangahan mo).
Tigilan na. Bad.
Masyado kang mapanglait.
Sa totoo lang, madali lang naman sana siya, kung alam ko lang talaga yung concept. (Excuses. Excuses. Excuses.) Di nga. Wala akong masagutan ni isa dun sa mga given problems. Ang hirap mag-analyze. Tanga ba ko? (**Oo. Mag-aral ka kasi. Magpaturo ka.** - mei sumagot na naman from behind. Epal.)
Nagyon ko lang naisip. Ayoko pala ng ECE. Ayokong makakita ng circuit. Ayoko ng Physics. Ayoko ko ng makarinig at makabasa ng “object at rest” o kaya “constant acceleration”. Kaya lang naman yun yung naging course ko kasi yun yung sinulat ng daddy ko. At sabi: “malaki daw yung sweldo”, meaning: “maraming pera”. (maoney-grubber… bwahaha)
Pero.
Pero gusto ko ng math. Gusto ko yung feeling ng sumasagot ng mga problems. At mas lalong gusto ko yung feeling na nasasagutan mo yung mga problems na hindi mo ine-expect na Kaya mo palang sagutan.
“E, ano pang problema mo?!!” ayan na naman yung mahiwagang epal na boses from behind.
Oo, nga naman. Ano bang problema ko? Wala. Nag-shshare lang ako kasi wala akong maisulat dito sa blog. Nahihirapan lang kasi ako. Wala akong maintindihan at sinumpong na naman ako ng katamaran.
Sa totoo lang, super kinakabahan ako ngayon sa mga subjects ko. Napaka-unstable ko sa lahat. Pangit talaga yung performance ko this term. Maraming nangyaring hindi kanais-nais. Sana, hindi tumuloy yung mga pangit na events.
Ngayon, naghahabol ako ng grades.
Kailangan muna maging medyo seryoso.
Tigilan muna ang kahibangan.
Tsaka na yan.
Marami pang oras.
Eto muna.
